Η επίδραση των πρακτικών διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού στην εργασιακή ικανοποίηση

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επίδραση των πρακτικών Διοίκησης Ανθρωπίνων Πόρων (ΔΑΔ) στην εργασιακή ικανοποίηση των εργαζομένων, εστιάζοντας στη σύγκριση μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον της Αττικής. Σε μια εποχή έντονων οργανωσιακών αλλαγών και ψηφιακού μετασχηματισμού μετά το 2020, η κατανόηση των παραγόντων που διαμορφώνουν την επαγγελματική ευημερία καθίσταται στρατηγικής σημασίας για τη βιωσιμότητα των οργανισμών. Η έρευνα υιοθέτησε την ποιοτική μεθοδολογία, πραγματοποιώντας ημι-δομημένες συνεντεύξεις με δείγμα δώδεκα (12) εργαζομένων. Η ανάλυση των δεδομένων βασίστηκε σε τρεις θεματικούς άξονες: την αντίληψη των εφαρμοζόμενων πρακτικών, τη συσχέτισή τους με την ικανοποίηση και την επίδραση των δημογραφικών χαρακτηριστικών. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η εκπαίδευση, η ηθική αναγνώριση και η συμμετοχική διοίκηση αποτελούν τους ισχυρότερους καταλύτες ικανοποίησης, υπερβαίνοντας συχνά τη σημασία των χρηματικών απολαβών. Παράλληλα, εντοπίστηκε σημαντική τομεακή διαφοροποίηση: στον ιδιωτικό τομέα η ικανοποίηση συνδέεται με την εξέλιξη και την ψηφιακή ετοιμότητα, ενώ στον δημόσιο τομέα επικρατεί μια «παθητική ικανοποίηση» που πηγάζει από τη σταθερότητα, αλλά σκιάζεται από τη γραφειοκρατία και την έλλειψη κινήτρων. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η μετάβαση σε μια ανθρωποκεντρική και ευέλικτη ΔΑΔ είναι απαραίτητη για την ενίσχυση της δέσμευσης των εργαζομένων. Τα αποτελέσματα προσφέρουν χρήσιμες κατευθύνσεις για τα στελέχη HR, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για διαφάνεια, αξιοκρατία και εξατομικευμένη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού.